باید از تصویر عاشورا به باورها رسید
باید از خون حسین تا دین بی همتا رسید
گو تمام اختران از دین غزل سازی کنند
باید از این اختران تا روح آن سقا رسید
می توان از روز عاشورا هزاران قصه گفت
اما آن مولا حسین از خاک تا بالا رسید
زنده است این کربلا با نام زینب تا کنون
زینبش در روح عاشورا به صد زهرا رسید
یار مولا می زند شمشیر بر دیوار کفر
آخرش یاران او بر جایی از والا رسید
بوی توبه از سپاه ظلم و جورش می رسید
بنگر این حر را که از کفار تا مولا رسید
خوش صدایی می رسد از اضطراب خیمه ها
قاسمش با کودکی تا اوج عاشورا رسید
نور چشمش می رود ای ساربان آهسته رو
اکبر از روح حسین تا غربت بابا رسید
ما به تماشا ایستاده ایم مصیبت تو را ! و ادعای عاشقی مان گوش افلاک را کر کرده است !
ما بی تفاوت و با کمال سخاوت (!) با چشمی نمناک (!!!) به تماشا ایستاده ایم و گاه و بی گاه به صورتکی زیبا و جذاب جلب می شویم و یادمان می رود برای چه ایستاده ایم !!!
ما به تماشا ایستاده ایم آزادگی تو را در حالی که خود تعریفی از آزادگی نداریم !!
ما به تماشا ایستاده ایم و با کمال فخر و بادی در غبغب مبارک (!!!) گوشی های آخرین سیستم خود را بالا می آوریم و از مصیبت تو ، از غم تو ، از عزای تو فیلم می گیریم !! و باز هم ادعا می کنیم که ماییم عاشقان راه حسین بن علی بن ابی طالب ...
ما چه می دانیم وقتی ابرمردی تنها ، تشنه ، خسته و نگران باید خانواده اش را در میان خیل نامحرمان و هوس بازان شراب خوار به قصد مرگ ترک کند و می داند و خوب هم می داند که خانواده ی عزیزتر از جانش ، اولاد پاک پیغمبر ، زیر سم اسبان این مردنمایان چه زجری می کشند ، چه حالی دارد !!!!
ما چه می دانیم وقتی شیرمردی زاده ی حضرت عشق صدای العطش کودکان ، صدای عمو عموی کودکان را می شنود ، تا کجای هستی شرمندگی را به دوش می کشد !!!
ما چه می دانیم از مصیبت زنی که باید مردانه قدم بر می داشت و در عصر روزی دلگیر و فضای تنگ اسارت از کنار جنازه ی عزیزترینش می گذشت و چیزی جز زیبایی نمی ندید ... !!!
ما چه می دانیم وقتی جوانمردی از شرم بیماری مرگ پدر را به نظاره می نشیند ، به چه فکر می کند !!!
ما چه می دانیم چه کشید دخترکی سه ساله که حق او بازی کردن با عروسک های رنگ و وارنگ است ! ما چه می دانیم چه فاجعه ای می شود وقنی دخترکی سر بریده ی پدر در دامن می گیرد و ناله می کند و چه می کشد عمه ی افسرده ی او از عمق فاجعه ...!!!
ما چه می دانیم...!!!
بلی ! ما فقط به تماشا ایستاده ایم فقط تماشا !!! ما حتی لحظه ای مصیبت تو را درک نمی کنیم ! حتی کمتر از ثانیه ای ! ما کربلا را نمی شناسیم ، ما از کربلا فقط نام ها را بلدیم !! حسین ، عباس ، زینب ، علی اصغر ، حر ، علی اکبر !
اگر قرار بود مصیبت بی پایانت را درک کنیم که همه زینب بودیم و حسین و عباس ! ما فقط تماشاچی هستیم ! فقط تماشاچی !!!
امشب از بین تمام ناله ها
ناله ی طفلی کند آشوب پا
کودکی با گریه اش غوغا کند
نام بابا بر زبان آوا کند
گوید او:بابا کجا است ای خدا
از چه رو گشتم من از بابا جدا
دست عمه زلف او آشفته کرد
روی ماهش بوسه ها آغشته کرد
گریه سر میداد آن طفل صغیر
پر شد از نجوای او گوش اسیر
در میان بی کسی های زمان
گم شده طفل صغیر شامیان
در خرابه ها خدا غوغا کند
نیست او تا کودکش پیدا کند
زینب از هجران او دردی کشد
از برای کودکش پر می کشد
طفل مولا باز پیدا شد ز شب
سوزد او از هجر بابایش ز تب
از برای ختم این آشوب ها
می دهندش کوفیان بس هدیه ها
هدیه ی کودک سر بابا بٌود
زینب از بوی حسین شیدا بٌود
داده اند سر را به کودک کوفیان
کودک از حزن پدر داده است جان
زینب از رخسار او شرمنده است
کوفه از ظلم و ستم آکنده است
ماند،کودک در غریبان حسین
بوی باران است در جان حسین
آرام !
سر به زیر !
دوست داشتنی !
با احترام !
در می زند فصل محبوبم !
قدم می گذارد به خلوت پر از خدایم !
فصل محبوب من ، فصل تولدم ، فصل عاشقانه ها ، فصل دوست داشتن ها ، فصل نجیب و پاک دامن ، می آید و مهمان ثانیه هایم می شود !!!
زیباترین فصل خداوند ! سرمای دوست داشتنی ات را با تمام وجودم خریدارم ! دوست دارم با با وسعت عشق در آغوشت بگیرم ! بوسه بارانت کنم ! و با تو بودن را احساس کنم ! چه قدر خوب و پر از سپاس است که من باز هم صورت پر از شرم و حیایت را می بینم !
وای چه قدر عالی ست که من باز هم ریه هایم را پر از اکسیژن زمستان می کنم !
چشم هایم را می بندم ! دست ها را باز می کنم ! به سرما اجازه ی ورود می دهم و فریاد می زنم ! فریادی عاشقانه : پادشاه فصل ها ! از اعماق وجودم دوستت دارم و ثانیه به ثانیه ات را با دل و جان خریدارم !
زمستان پر از خداست ! پر از عشق است ! پر از نور است !
بر خلاف اکثریت مردم که بهار را فصل عشق و امید می دانند و زمستان را سرشار از نا امیدی ، من زمستان را پر از جوانه زدن نفس می کشم !
زمستان پر از بودن است ! پر از ادامه دادن ! پر از رسیدن ! پر از ابدیت !!!
زمستان پادشاه فصل هاست ! زمستان عشق بی منتهاست !!
و چقدر عالی و اعجاز آمیز است که تولدم هم در این فصل فوق العاده اتفاق افتاد ! چرا که اگر غیر از این بود تا همیشه حسرتش بر لوح دلم میماند !!!!!
خدای لحظه های من ! سپاس می گویم لطف بی کرانت را !
به قول عارفی والا مقام که می گوید :
من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
احسان تو را شمار نتوانم کرد
گر بر تن من زبان شود هر مویی
یک شکر تو از هزار نتوانم کرد
ثانیه هاتون به نجابت زمستان ، دوستای عزیز من ! یلداتون پر از عاشقانه های زمستان !
مانند همیشه شقایق . غریبه ای آشنا
آرام شو ای ترانه این جنجالی ست
این روز که آمده خودش غوغایی ست
این روز خدا گفت به هر اهل دلی
این دل نه فقط در پی هر بازاری ست
هر که خواهد که شود محرم اسرار نهان
ای سوختگان مخزن اسرار علی ست
این روز مبارک است بر لایق آن
هر دل که در آن عشق علی بود ، بزیست
عاشق شود هر عاقل و فرزانه به تو
این عشق همان رمز رسیدن به نبی ست
***
دوستای همیشگی و همراه من ! این شعر هم مانند نثر ها و اشعار دیگه از خود بنده بود ! این چندمین باره که این نکته را ذکر می کنم که تمامی نوشته های این وبلاگ از خودمه و از هیچ منبعی نیست !!!
این عید زیبا مبارککککککککککککککککککککک!!!! فکر نمی کنم روزی زیبا تر از این عید توی کل خلقت آدمیان وجود داشته باشه ! خدایا ! ممنون که ما مسلمانیم و به حضرت امیر و ولایتشون شیعه !!!!
دوستتون دارم خیلی خیلی خیلی زیاد !
در پناه حضرت امیر
یا حق
شقایق.غریبه ای آشنا
گاه می اندیشم چه درمانده اند آنان که به معجزه اعتقادی ندارند! و چه درمانده ترند آنانی که عشق ائمه را در قلبشان ندارند !!!!
عشق ائمه خواهان لیاقت بالایی ست که در هرکس ظهور نمی کند !
خداوندا ! مرا لایق این عشق بدان ! سپاس گذارم از این که تا اکنون مرا لایق این عشق خواندی !
شاه ایران ! چه سخاوتمندانه دست بر سر مردم کشورم می کشید و چه پدرانه یکی یکی گره ها را می گشایید !!
مولای من ! هیچ گاه از یاد نبردم صفای دوست داشتنی حرمتان را و جذبه ی آهنگ نقاره تان را ! وقتی در کنار شب های حرم می نشینم شما را با تمام وسعت مقامتان در کنار خود حقیر و آلوده ام احساس می کنم ! و بیش از هر زمانی از بودنم ( از این گونه بودنم (!) ) خجالت می کشم و شما پدرانه دست بر سر خجالتم می کشید و گرمی وجودتان را به اضطراب ثانیه هایم هدیه می کنید !
چه گویم در برابر این همه کرم و لطف ؟؟ باور کنید واژه ای ندارم که نثار مهربانی تان کنم ! می دانم حرفم را باور می کنید ! همیشه باورم کردید !!!
آقای شب های بی قراری من ! از صمیم قلبم ممنونم که امسال ، این سال پر از گریه ، مرا فراموش نکردید و وسعت مهربانی تان به مرز گریه های من هم رسید ! و ممنون که باز هم در آخرین لحظه تجلی معجزه شما بودید !!! و در آخرین لحظه که همگان گفتند : آخی حیف شد ! ناگهان رعد معجزه تان دنیایم را لرزاند و همه ی اطرافیانم را مبهوت معجزه تان کرد !!!! این یکی از موهبت های عشق شماست !
تاسف می خورم به حال کسانی که چون شمایی ندارند که در خوشی ها و ناراحتی ها به وجودشان تکیه کنند و ابراز عشقی که در نهاد آدمیان است را به او ابراز کنند !! ( بدبختی شاخ و دم نداره که !!!! همین طوریه !!! )
شما همیشه زمانی به دادم می رسید که باورم می شود همه چیز تمام شد ! آن گاه نوری از سمت شرق بر دلواپسی هایم می تابد و همه ی دنیایم نغمه ی رضا رضا را سر می دهد و گره باز می شود ! ( مانند همیشه و همیشه و همیشه...)
ممنون که در قلبم هستید و در کشورم !چندین و چند تشکر صورتی رنگ را با روبان قرمز در جعبه ای ارغنوانی با دنیایی عشق و علاقه و شرمندگی از مزاحمت های دم و به دقیقه ام برایتان پست کردم ! امیدوارم به دست مبارکتان برسد ! دوست داشتن را با شما معنا می کنم اسطوره ی من !
شقایق.غریبه ای آشنا !
هشتم آبان ماه سال یک هزار و سیصد و هشتاد
و هشت شمسی ! (۸۸.۸.۸)
چه بسیارند عشق هایی که در سایه ی ستم (نگفتن) و (ابراز نشدن) زیر خروارها خاک و زیر انبوهی از نگاه های ملتمسانه دفن می شوند و حتی مجال خاطره شدن نیز نمی یابند !
خدایا ! رهایم کن از این عشق هایی که فلسفه ی بودنشان از دیدگاه من جز رنج و عذاب چیزی نیست !
خدایا ! آنقدر در (روزمرگی) های خود دست و پا می زنیم که یادمان می رود ، یاد تو روزمرگی را به (زندگی) تبدیل می کند !
چه قدر آرام و ظالمانه در هم میشکند رویاهای واقعی ام و من کاری نمی توانم کرد چرا که تقدیر را هم رزمی چون من نیست ! تقدیر همیشه پیروز است ! البته نام تقدیر برایش مناسب نیست ! (حکمت) دوست داشتنی تر است ! و من از عمیق ترین اعماق وجود حقیرم سر فرود می آورم در برابر استقامت حکمتت ،در مقابل دل پر از خواهش من ، و سپاس گزارم که هر آنچه می خواهم برایم مهیا نمی کنی !!!
خدایا ! چه قدر آرامش بخش است که تو هستی و بودنت ناکامی هر عشقی را ( هر چند عزیز و خواستنی ) جبران می کند ! و من با خیال راحت به بودن و نفس کشیدن ادامه می دهم چرا که خدایم سامان زندگی من است !
عشق باز هم به سراغم آمد و نیامده رفت ! زندگی همین است ! همین قدر دوست داشتنی و با ارزش در عین حال بی رحم و بی وفا !
در انکار سختی بی نهایت عشق از دست رفته نمی کوشم ! بله سخت است ! خیلی بیش از آنچه در حصار واژه ها بگنجد سخت
و طاقت فرساست !
به خصوص شب های غریبی که بوی بودنش در همه جا پراکنده است و تو نمی دانی نیمه شب سر به کدامین کوی و برزن و ویرانه گذاری تا عطر تنش را تنپوش شبانه ات کنی اما...! اما با تمام سختی هایش بالاخره غباری بی رحم و دوست داشتنی روی دلتنگی هایت سایه می اندازد و
.
.
.
.
فراموش می شود !!!!!
در هر حال زندگی جریان دارد و ما خواه یا نا خواه در مسیر آن شنا می کنیم حتی به دور از عشق های ناکاممان!!!!
همین !!!!!!!
